Jak poprawnie wpisać koszty transportu w KPIR?

Prowadzenie działalności gospodarczej generuje pewne trudności. Najczęściej spotykane to te, które dotyczą wypisywania książki przychodów i rozchodów. Warto uczyć się na własnych błędach, tak aby uniknąć powtarzania ich w przyszłości.

Wydatki na transport

Wydawałoby się z pozoru banalna rzecz- zaewidencjonowanie kosztów transportu w książce podatkowej. Budzić jednak ona nie małe wątpliwości. Chociaż KPiR daje podatnikowi kilka kolumn do ewidencji zdarzeń gospodarczych, często przedsiębiorcy mają problem, gdzie zaksięgować wydatki poniesione z tytułu transportu. Dodatkowym zagadnieniem jest fakt iż wiele zależy od tego, czego dotyczy transport. Może on kwalifikować się w koszty związane z zakupem towaru handlowego, zakupem środka trwałego, a także transportem sprzedawanego towaru. Wiele jest zagadnień niejasnych, jak sobie z nimi poradzić?

Dwa warianty

Dla rozróżnienia odpowiedniej kategorii podatnik ma do wyboru dwie kolumny w KPiR. Jedną z nich jest ta z przypisanym numerem 13 służąca do wpisywania pozostałych wydatków. Następną możliwością jest kolumna oznaczona 11, w której należy zamieszczać koszty uboczne zakupu.

Z zasady wynika, że wydatki związane z transportem, są dla podatnika kosztem. Wyjątek stanowi prowadzenie działalności transportowej.

Kolumna 11 powinna zawierać ewidencję kosztów ubocznych związanych z zakupem towarów handlowych. Wydatki poniesione w transporcie zamówionych towarów handlowych, zostanie wykazany w tej właśnie kolumnie.

Jest to jedyna sytuacja, w której można wykazać kwotę transportu za zakup towaru handlowego.

W przypadku zakupienia przez podatnika środków trwałych, których dostarczenie wiązać się będzie z kosztami transportu, wówczas wydatek ten nie może zostać wykazany w kolumnie 11, ani też w kolumnie 13 – pozostałe wydatki.

Sumy wydane na zakup środków trwałych, jak również na np. przystosowanie ich do użytkowania w firmie jak i wszelkie opłaty z tym związane, podwyższają wartość początkową środka trwałego. Zostanie on zaliczony do kosztów, ale już poprzez odpisy amortyzacyjne. Zatem jest to sposób, w którym podatnik wykaże również koszty związane z transportem zakupionego środka trwałego.

Co zrobić w sytuacji, gdy przedsiębiorca ponosi koszty transportu związane ze sprzedażą towaru handlowego?

Ten rodzaj kosztu nie jest związany z zakupem towaru, tylko ze sprzedażą, więc nie można wykazać go w kolumnie 11. Podatnik jest zobowiązany wykazać zatem koszt dostarczenia sprzedawanego towaru do klienta w kolumnie 13.

Zawiłości, jakie rodzą się przy wypełnianiu druków wiązanych  z działaniem firmy mogą wydawać się kłopotliwe. Jednak wszystko zależy od odpowiedniego nastawienia. Spokojne, cierpliwe rozeznanie się w nurtującej nas kwestii rozjaśni mroczne tajemnice biurokracji.

Wiele czynności, z którymi mamy styczność po raz pierwszy wydaje się trudnych i niejasnych. Warto skupić swoją uwagę na dręczącej nas sprawie i odnaleźć rozwiązanie, tak abyśmy byli wzbogaceni o istotne informacje.

Czy warto zostać mikroprzedsiębiorcą?

Wybrać zatrudnienie w korporacji, czy też może założyć swój własny biznes? Około 60 procent Polaków jest zdania, że małe firmy mają trudności w utrzymaniu się na rynku. Według badania „Barometr Providenta” sprawa przedstawia się następująco:

  • 57 procent uważa, że małym firmom trudniej utrzymać się na rynku

  • 59 procent uważa, że mali przedsiębiorcy powinni mieć w instytucjach finansowych specjalną ofertę pożyczkową

  • 49 procent uważa, że na rozpoczęcie działalności gospodarczej wystarczy 10 tysięcy złotych

  • 43 procent Polaków woli pracować w korporacji

  • 19 procent wybiera małe firmy.

Według badań przeprowadzonych przez GUS, co czwarty polski mały przedsiębiorca działa na rynku dłużej niż 4 lata. Około 70 procent takich przedsiębiorstw to firmy typu self-employed, podczas kiedy 20 procent są to nieduże, często rodzinne biznesy. Według cyklicznego badania „Barometru Providenta” wychodzi na to, że tylko 19% ankietowanych wybrałoby pracę w niewielkiej firmie, albo postawiłoby na działalność na własną rękę. Ciągle o wiele większym zaufaniem potencjalni pracownicy darzą wielkie firmy, a wynika to z tego, że mikroprzedsiębiorstwa mają większe trudności w znalezieniu ludzi do pracy, a zwłaszcza specjalistów posiadających odpowiednie kwalifikacje.

Ile potrzebujemy na rozpoczęcie działalności?

Prawie że połowa Polaków (49%) niezależnie od płci oraz wieku realną szansę na założenie własnego biznesu widzą dopiero przy zainwestowaniu 10 tysięcy złotych. Przy zainwestowaniu co najmniej 25 tysięcy złotych na większy sukces zaopatruje się 75 procent badanych. Jakąkolwiek możliwość rozpoczęcia działalności widzi tylko 23% ankietowanych.

Prawda jest taka, że nie od razu musimy wykładać kokosy, aby rozpoczynać działalność. Możemy na początku zainwestować 5 tysięcy złotych własnych środków, aby przekonać się spokojnie, czy nadajemy się do roli szefa oraz czy biznes będzie się w ogóle rozwijać. Jeśli po kilku miesiącach zauważymy, że nasze mikroprzedsiębiorstwo jednak zdobyło jakichś odbiorców, wtedy możemy wziąć pod uwagę zainwestowanie większego kapitału.

Małe firmy mają ciężej, dlatego wybieramy korporacje

Ponad 40 procent respondentów deklaruje, że wybraliby pracę w korporacji zamiast pracy w małej firmie. Niezależnie od wieku około 23 procent badanych przyznaje, że obie propozycje rozważyliby w podobnym stosunku. Jednak zdecydowana większość Polaków dostrzega duże trudności w prowadzeniu własnej firmy. Co ciekawe, 59 procent ankietowanych jest zdania, że mikroprzedsiębiorcy powinni mieć możliwości wzięcia w instytucjach finansowych odpowiedniej, specjalnej oferty pożyczkowej. Zaś 25 procent badanych przyznaje, że mikroprzedsiębiorstwa powinny korzystać z oferty dla klientów indywidualnych.

Małe firmy borykają się z problemem dostępu do finansowania, często są hamowani przez biurokrację i nadmierną „papierkową robotę”. Są zobowiązani przedstawiać sprawozdania finansowe, odpowiednie zaświadczenia o niezaleganiu z płatnościami wobec ZUS i US, wpływy na własny rachunek czy potencjalne zabezpieczenia kredytu. Jakby tego było mało, często mikroprzedsiębiorcy spotykają się z odmową, nawet po spełnieniu wszystkich formalności i mimo włożonego wysiłku, co może odstraszyć ich lub chociaż zniechęcić do instytucji finansowych. Często małe firmy szukają nie tyle co szybką możliwość jednorazowego dofinansowania, ale przede wszystkim stałego partnera finansowego, który zrozumie ich specyfikę działalności.

Barometr Providenta – co to jest?

„Barometr Providenta” jest to cykliczne badanie Polaków, mające na celu polepszenie zrozumienia zachowań i decyzji finansowych Polaków. Provident obsługuje na ten moment ponad 853 tysiące klientów w całej Polsce, co świadczy o tym, żę badania wykazują pewne prawidłowości i zachowania, które są charakterystyczne dla Polaków o średnich i niższych dochodach.

Nowe obowiązki fiskalne dla lekarzy i dentystów – i wielu innych.

Z początkiem 2015 roku, zmienia się lista transakcji objętych obowiązkową fiskalizacją przy pomocy kas. Lista ta ma, w intencji fiskusa, służyć nie tylko zwiększeniu ściągalności podatków, ale także wpływać na uczciwą konkurencję i zabezpieczać interesy konsumentów.

Zaniżanie obrotów w celu uniknięcia obowiązku użytkowania kasy, to bolączka wielu branż, na której cierpią uczciwi podatnicy. Ponadto, drukowanie dokumentów fiskalnych walnie przyczynia się do możliwości korzystania przez nabywców z praw gwarancyjnych i pokrewnych.

Nowa lista fiskalizacji zawiera zobowiązanych zarówno podmiotowo jak i przedmiotowo. I tak, konieczność posiadania kasy obejmuje teraz:
– warsztaty samochodowe, wulkanizacyjne wraz ze stacjami kontroli pojazdów
– adwokaci i radcowie prawni wraz z doradcami podatkowymi
– dentyści i lekarze
– fryzjerzy i kosmetolodzy

Ponadto handel perfumami a także nośnikami danych, musi zostać zarejestrowany w taki sposób.
Na wprowadzenie kas został przewidziany dwumiesięczny okres przejściowy, który skończył się 1 marca 2015 roku.
W przypadku lekarzy i dentystów, obowiązek posiadania kasy, objął ich bez względu na wcześniejsze zwolnienia. Jedynym wyjątkiem jest prowadzenie usług medycznych nie pod własną firmą, ale na rzecz firm medycznych, zarówno prywatnych i publicznych, bez względu na refundację tych usług przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Jeżeli jednak, lekarz bądź dentysta dokona zabiegu/udzieli porady, samodzielnie i bezpośrednio, musi pod rygorem odpowiedzialności skarbowej, kasę zamontować. Uczynienie tego w terminie daje prawo do odliczenia ulgi podatkowej z tytułu nabycia kasy, na normalnych zasadach – do wysokości 700 złotych.

 

Najważniejsze zmiany prawa podatkowego obowiązującego od początku 2016 roku.

Najważniejsze zmiany prawa podatkowego obowiązującego od początku 2016 roku. 

a) Zmiana w korektach faktur – przychody i koszty mogą być brane pod uwagę w bieżącym okresie rozliczeniowym.
Ustawa o CIT w art. 15 ust. 4i przewiduje, że korekta kosztów i odpisów amortyzacyjnych nie wynikłych z oczywistej lub rachunkowej pomyłki, następuję przez wzrost lub obniżenie kosztów uzyskania przychodu za dany okres rozliczeniowy tożsamy z czasem otrzymania faktury korekty, lub dokumentu uzasadniającego korektę (w braku faktury).
Jeżeli zaś tyczy się korekty przychodów, zmiana ustawy o CIT w art.12 ust 3j przewiduje, zmianę przychodów odpowiadającym temu okresowi rozliczeniowemu w którym fakturę lub inny dokument został wystawiony, o ile zmiana nie wynika z oczywistej lub rachunkowej pomyłki.
Przez błąd rachunkowy lub inną oczywistą omyłkę rozumie się:  niewłaściwe określenie ceny, ilości i wartości towaru.
Przepisy przejściowe przewidują implementacje tych zasad również dla kosztów uzyskania przychodu i przychodów, powstałych przed wejściem ustawy w życie.

b) Nastąpiło uchylenie art. 15b ustawy o CIT, w tej części dotyczącej korekty kosztów nieuregulowanych w terminach ustawowych.  Podatnicy, którzy przed 1 stycznia 2016 r. dokonali zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów albo zwiększenia przychodów, mogą korzystać z dotychczasowych zasad przy zwiększaniu kosztów uzyskaniu przychodów. 

c) Zasada „In dubio pro tributario” – w razie wątpliwości interpretacja na korzyść podatnika, stało się elementem Ordynacji Podatkowej. Dotyczy nie dających się usunąć wątpliwości przy interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zasada ta była przedmiotem konsultacji referendalnych. 

d) Zmiana ustawy o VAT, ustanowiła jeden Urząd Skarbowy dla podatnika nie różnicując właściwości urzędu pod kątem rodzaju podatku – zarówno wobec PIT, VAT i CIT i według reguł ustalania zgodnych z ustawami o podatkach dochodowych. Deklaracje i korekty składane po Nowym Roku podlegają już nowej właściwości bez względu na okres, który obejmują.

e) Nadanie korespondencji w publicznej placówce pocztowej w państwie UE, wywołuje takie same skutki jak przy wysyłka w krajowym urzędzie pocztowym, zgodnie z nowym brzmieniem art. 12 § 6 Ordynacji Podatkowej. Będzie zatem mieć takie same skutki w postępowaniach podatkowych, przy uwzględnianiu terminu na złożenie danego pisma, zgodnie z datą stempla pocztowego

f) W Ordynacji Podatkowej (art. 56, 56a,56b) pojawiły się nowe stawki odsetek od zaległości podatkowych. 50 procentowa przy dokonaniu samodzielnej korekty w terminie 6 miesięcy od upływu terminu złożenia deklaracji i zapłacie wyliczonego podatku w ciągu 7 dni od złożenia korekty. 150 procentowa dla tych, których nieprawidłowości podatkowe zostały wykryte w toku kontroli. Jednocześnie zniknęła dotychczasowa 75 procentowa stawka obniżona.

g) Art. 81 par 2 Ordynacji zniósł obowiązek wyjaśniania przyczyn korekty deklaracji podatkowej.

h) Nałożono na podatnika obowiązek (Ordynacja Podatkowa art. 189 par 3) tłumaczenia dokumentacji, którą się posłużył w kontaktach z urzędem, z języka obcego na polski na własny koszt. Tłumaczenie musi nastąpić na każdorazowe wezwanie Urzędu. 

 

Optymalizacja podatkowa – grupa kapitałowa – cz. 2

Wyłącznym podatkowym celem podatkowej grupy kapitałowej, jest wspólne rozliczanie podatku dochodowego od osób prawnych. Inne podatki, są rozliczane indywidualnie na zasadach ogólnych.

Czynności związane z obliczaniem wysokości zaliczek na podatek dochodowy obciążają spółkę wskazaną jako dominującą – reprezentującą grupę. Ona taż pobierze od pozostałych spółek zaliczki i wpłaci je w imieniu całej grupy. Oznacza to, że po sporządzeniu rozliczenia w każdej spółce, dopiero wtedy następuje rozliczenie całej grupy a tym samym – zapłata podatku.
Kapitałowa grupa podatkowa, rozlicza się też wspólnie w ujęciu rocznym. Dokonuje się tego przy użyciu formularza CIT-8A, w terminie trzech miesięcy od zakończenia poprzedniego roku podatkowego. Ujawnione dochody lub straty rozliczane są wtedy na zasadach ogólnych.

Pewne problemy może sprawiać kwestia sprawozdań finansowych. Te powinny być sporządzane oddzielnie dla każdej spółki, gdyż grupa nie jest podmiotem samodzielnie to tego zobowiązanym – przynajmniej na gruncie ustawy o rachunkowości.
Jeżeli zaś chodzi o sprawozdanie finansowe składane na ręce urzędu skarbowego, sytuacja jest mniej czytelna. Spółki grupy kapitałowej nie mają statusu podatnika i nie powinny być zobowiązane do składania takiego sprawozdania, na co jest interpretacja Dyrektora warszawskiej Izby Skarbowej (nr IPPB3/423-5/10-4/MS). Niemniej jednak ustawa podatkowa nakłada niejasne obowiązki w zakresie sprawozdawczości. Należy zatem przyjąć, z ostrożności podatkowej, że takie sprawozdania lepiej złożyć w tym samym urzędzie skarbowym, który jest właściwy dla grupy. Na mocy wspomnianych przepisów składa się w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia sprawozdania przez statutowe organy spółki, wraz z opinią biegłego rewidenta.

Nie ma za to wątpliwości, że spółki wchodzące w skład grupy podatkowej, mają samodzielny obowiązek, składania sprawozdań do Krajowego Rejestru Sądowego, w terminach przewidzianych w odpowiednich przepisach (najpóźniej do 14 lipca każdego roku). Brak takich sprawozdań, niesie ze sobą groźbę określonych konsekwencji,  z wyrejestrowaniem spółki włącznie.

 

1 2 3 6